В маленькой больнице пахло лекарствами и усталостью. Врач говорил сухо и вежливо, но в паузах читалась правда: человек боится не болезни, а тишины вокруг него. Пациент слушал, кивал, улыбался — и всё же его глаза молили о простом человеческом слове. Иногда один взгляд важнее целой рецептуры.
در بیمارستان کوچک، بوی دارو و خستگی میآمد. پزشک خشک و مودب حرف میزد، اما در مکثها حقیقت دیده میشد: آدم از خودِ بیماری نمیترسد، از سکوتِ اطرافش میترسد. بیمار گوش میداد، سر تکان میداد، لبخند میزد—ولی چشمهایش گویی التماسِ یک کلمهی سادهی انسانی را داشت. گاهی یک نگاه از کل نسخه مهمتر است.
_ گوشهی مطبِ شهر. چخوف